 |
| 'Zal ik nu een foto van je maken en dan iets op Facebook zetten met 'daar gaat ze', net als alle andere moeders?' 'Nee, doe maar niet.' *klik* |
"Als ik nu
geen Fashion Award win, weet ik het ook niet meer!", zei ik tegen
mijn moeder. Hoofdschuddend keek in naar beneden om mijn outfit te inspecteren.
Blauw/roze hardloopschoenen, mint groene sokken, 7/8ste hoogwater broek in het
kerstgroen, een simpel zwart t-shirt met driekwart mouwen en een oversized
grijs herenvest, afgetopt met een fluor roze regenjas. Terwijl ik mijn
verschijning bewonderde zei mijn
moeder: 'je moet je
haar kammen, het ziet er rommelig uit.'
Om 10:15 stapte de
vogelverschrikker naar buiten, om naar Schiphol gereden te worden. Door de
autospiegel zag ik dat de kleuren van mijn ensemble werden opgehaald door mijn
donkerpaarse nagellak. Als accessoires droeg ik oranje vlekken van de te
haastig opgesmeerde zelfbruiner. Mijn gezicht vrijwaart van die troep ging ik
de dag van tevoren pasfoto’s voor mijn visa laten maken. Twee flitsen en het
was klaar. Een bleke geest van 3 bij 4 cm staarde terug vanaf het fotopapier.
Gelukkig had ik kleine tubes factor 50 in mijn tas gestopt. Na een rit van 50
minuten, een taartje en nou doei, veel plezier! ging ik door de douane. Ik
zette mijn eerste van de vier cds Soul! The Best of Motown op, speciaal voor de
gelegenheid om mijn mp3 geknald, en liep uiterst relaxt door de gangen. Zo
relaxt, dat ik een hardverzakking kreeg toen ik op het bord las 'Hongkong
'boarding is closing'' en het op een sprinten moest zetten naar G3.Om
vervolgens daar buiten adem aan te komen en nog net niet tegen de rij mensen
die voor dezelfde vlucht aan het boarden was aanknalde. Na deze enigszins
beschamende start van mijn reis, verliep het alles voorspoedig. Het eten was
goed, mijn buurvrouw aardig en de keuze uit films reuze. Na 24 uur wakker te
zijn geweest verscheen er een 'frohes Festtagen' bord op het vliegtuig van
Hongkong. Op de achtergrond water, bergen en gigantische flats.
Een paar uur later
werd ik in Vietnam herenigd met Mel. Ik zou voor het verhaal willen schrijven
dat het heel romantisch was met muziek die op het juiste moment aanzwelde
terwijl we rennend door een pad rozenblaadjes elkaar tegemoed rende en al die
dingen waar mijn zus, moeder en ik van moeten huilen tijdens de all you need is
love kest special. In de maanden dat we gescheiden waren had ik mijn levendige
fantasie erop losgelaten. In de meest realistische dagdroom rende ik op hem af,
sprong op hem met mijn benen om zijn middel, om vervolgens samen achterover te
vallen door de hevigheid van mijn enthousiasme. Nee, onze echte hereniging was
een stuk nuchterder. Ik liep met een tas op mijn rug en een tas op mijn buik de
lobby binnen. Daar keek Mel op van zijn laptop. ' Dag vriendje' zei ik en we
knuffelden. Hij borg zijn laptop op in een tas van de universiteit van
Singapore waar met grote letters ' internal relations' op stond. Ik wees hem
erop en lachend liepen we naar de lift en sindsdien is het als vanouds.
Uitgeput van de lange
reis deed ik mijn ogen dicht om ze een uur later, beroerder dan tevoren, weer
open te doen. 'Saskia' fluisterde een stem inde verte. He nee, ga weg dacht ik
terwijl ik mij omdraaide. 'Saskia als je nu op staat kan je mijn nieuwe pak
zien.' Met een brede, zelfgenoegzame overwinningsgrijns toonde Mel hij zijn
handgemaakte pak. Blauw met een bruine streep. Terwijl ik hem bejubelde over de
snit, deelde hij mee dat we met zijn ouders naar de opera gingen. Ik kleede mij
om in de enige soort van chique jurk die ik had en werd herenigd met Sven en
Anette. Het was heel leuk ze weer te zien. Mijn roestige Duits hinderde ze niet
en samen sprongen we de taxi in naar het centrum.
Scooters. Scooters zo
ver het oog reikt. Oude scooters, nieuwe scooters, vieze scooters, blinkende
scooters. Scooters met hippe jongens die zitten te paffen en scooters met een
gezien van vier erop. Scooters die balken van 3 meter vervoeren en vandaag zag
ik er 1 waar op het voetstuk oud ijzer en een kniptang lag en de chauffeur
hield zijn voeten naast de scooter en tegelijkertijd zat te bellen. Als ze hier
niet aan het bellen zijn, zitten ze te toeteren. Man man man. Wat een getoeter.
Over de mondkapjes kan ik ook een kwartier uitwijden, maar laat ik enkel
opmerken dat de Hello Kitty en Gucci kapjes het meest in trek zijn bij de
dames. Ondanks al het getoeter en de scooters die links en rechts om de oren
vliegen, is iedereen rustig in het verkeer. Binnen de totale chaos van geen
regels, heerst een wereld aan ongeschreven regels.
Regel 1 heeft Mel
ontwaard; Toeter als je iemand gaat inhalen.
Regel 2 is mij
opgevallen; als je wilt oversteken, moet je niet gaan wachten bij een zebrapad.
Zoals mijn moeder mij leerde in Amsterdam; gewoon lopen! Hier doen ze dat met
een arm gestrekt in de lucht. Ik ben ervoor gemaakt, dit verkeer. Arm strekken
en als een gek die niet aarzelt oversteken.
In de taxi trok ik de
pashmina die ik had meegenomen dichter om mijn schouders. Het is hier bloedje
heet, maar met alleen een zomerjurk om mijn vege lijf overleef ik de airco hier
niet. Overal waar je binnenkomt, is het alsof ze de airco net een dag hebben en
verheugt uittesten hoe koud hij wel niet kan. Zo ook in de opera. Terwijl Mel's
vader de kaartjes aan het bespreken was, mochten wij de zaal in om te kijken of
de plekken goed genoeg waren. Er stonden 7 mannen in onderbroekejs op het
podium. Ook hallo. Waar waren de dikke baritons? De plekken waren prima en
hoewel ik de opera een uitstekend idee vond, zodra mijn billen het pluche
raakte, wist ik dat ik in slaap ging vallen. Opeens klonken er luide trommels
en kwamen de mannen in onderbroekjes wild flikflakkend binnen. Na de 4e salto
wist ik dat dit spektakel mij wakker zou houden. Met open mond keek ik naar het
acrobatiek/zang/dansspektakel. Het was mooi, maar ook grappig en spannend en
vol overgave stond de zaal op om een staande ovatie te geven. Bijkomend van het
spektakel aten we op de 'nachtmarkt' (gewoon precies wat je verwacht, een
markt die in de avond open is) en aten van grote bbq's met vis en vlees.
Terwijl ik mijn tanden zetten in het doorzichtige velletje van de springrol
werd ik diepgelukkig van de gedachte aan al het lekkere eten wat ik de komende
5 weken tot mij ging nemen. Ik at garnalen met garnalen. Gisteren heb ik tegoed
gedaan aan een bak dampende maaltijdsoep en vandaag heb ik genoten van een hot
pot met inktvis, garnalen en gekke champignons. Hemels!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten