Een paar maanden schreef ik dat ik over mijn dorp. Nu mag ik het daadwerkelijk verlaten.
Na maanden van 'goedemiddag receptie, toestel 444 wordt niet beantwoord' had ik genoeg gespaard voor twee vakanties, tientallen treinreisjes enzovoort.
Maar bovenal voor makelaarskosten, drie maanden huur, vier potten muurverf, schuurpapier, een hoop planken, spijkers, twee fauteuils en een lamp. Ik heb namelijk een kamer. IK heb een kamer. Ik heb een KAMER!
Mijn eigen bureau, mijn eigen kast, mijn eigen bed, mijn eigen bureaulamp en een hele verzameling spinnen.
Na een aantal weekenden verven kwamen mijn ouders gister mijn spullen brengen naar Arnhem.
Ik keek naar de 10m2 geel/wit geverfde muren en mijn hoogslaper. Alles was naar wens en met de hulp van mijn ouders, Iris en Jorg werd mijn kamer binnen tien minuten tot de nok gevuld.
Met matras werd uit het plastic gehaald, bouwpakketten geopend. En voor ik het wist zaten mijn beste vriendin en mijn vriendje met de achterkant van een schroevendraaier spijkers in mijn ikea kledingkast slaan.
Even later werd voor mijn ogen het mooiste bureau ooit in elkaar gezet.
Zelf klom ik mijn hoogslaper in om mijn bed op te maken. Toen ik het rode beddengoed aanpakte en het patroon erop herkende, realiseerde ik me iets. Opeens had ik door dat dit niet zomaar een hobby kamertje was, waar ik af en toe schilderde, maar de plek waar voortaan mijn beddengoed zou liggen.
Waar ik zou lachen, thee drinken, mijn vrienden ontvangen, slapen, lui zou zijn, verdrietig of eenzaam. Waar ik zou leven.
Opeens zag in de kamer mijn toekomst. Niet meer zoals twee maanden terug een mogelijkheid, een kans, maar een toekomst.
Een toekomst in Arnhem.
Een toekomst in mijn eigen kamer.
Een nieuwe start is altijd spannend, maar deze start is erg spannend. Vorig jaar maakte ik namelijk ook een belangrijke beslissing, waar ik dacht goed aan te doen die vervolgens mislukte.
Nu sta ik aan de start van een nieuwe opleiding met bijkomstig een nieuw leven, met dezelfde goede intenties.
Docent Geschiedenis.
Mensen die ik het vertel reageren allemaal bedenkelijk, maar ik verheug me er echt op.
Ik denk dat ik nu eindelijk mijn interesse volg en ik weet dat ik een goede keuze maak.
Nu is het alleen afwachten en hopen dat het de juiste was.
Het goede begin is er in iedergeval.
Dit was Saskia Schrijft,
terug naar de studio.
